پاژنام شاهنشاهان

در ايران باستان هر شاهنشاهی برای خود پاژنام (لقب)‌ويژه ای داشت. بر همين پايه بود که محمد رضا شاه هم بر آن شد تا برای خود پاژنام آريامهر را برگزيند.

در زير، سياهه ای از پاژنامهای شاهان ايران باستان را می اورم:

منبع: کتاب: آريامهر، نوشته صادق کيا، تهران ۱۳۴۶ خورشيدی، انتشارات وزارت فرهنگ و هنر.

 

کيومرث: گَرشاه (به معنی شاه کوهستان)

هوشنگ: پيشداد

تهمورث: زيناوند، ديوبند، نجيب

جم: شيد

ضحاک: بيوراسب (معنی: دارای ده هزار اسب)، اژدهاک

فريدون: موبد، فرخ داد ده

ايرج: گزيده

منوچهر: پيروز،‌ کينه کش

نوذر: آزاده

افراسياب: جهان گير، بدکار، بيدادگر

زاب و تهماسب: دو انباز (به معنی دو شريک)

کيانيان:

کيقباد: فرتوم (معنی: نخستين)

کيکاوس: نَمُرد، بدخرد

کيخسرو: همايون، اَندروای

کی لهراسپ: بلخی، آزادمرد، موبد

کی گشتاسب: هيربد، بدمهر

کی اردشير: دراز انگُل (معنی: دراز انگشت)

همای: چهرآزاد

دارا: بزرگ

دارار پسر دارا: کوچک

اسکندر: ويران گر

 

دنباله دارد

 

/ 2 نظر / 46 بازدید
Kaveh Irani

درود بر تو و راه ورجاوندت.

M

نوشتهاتون آدم و به وجد می اره . از خواندن افکارتون لذت می برم. موفق باشيد