دژ بابك

پس از تصرف ايران به دست عربها در بيش از ۱۴۰۰ سال پيش، ايرانيان از گوشه و كنار اين سرزمين با اشغالگران به پيكار برخاستند. مازيار از مازندران، ابو مسلم از خراسان، يعقوب رويگر از سيستان و بابك خرمدين از آذربايجان از جمله آنان بودند.
سرخ جامگان به رهبري بابك به پيكار با عربها پرداخته و ۲۰۰۰۰ تن از اشغالگران را كشتند. بابك و يارانش ايرانيان اصيلي بودند كه زبان مادريشان زبان ايراني و كهن آذربايجان بود يعني همان زباني كه هم اكنون در تاكستان قزوين و هرزند و گلين قيه مرند و گرگر جلفا بدان سخن گفته ميشود و به زبان فارسي بسيار نزديك و با آن خويشاوند است. آن زبان شاخه اي از زبان مادها بشمار مي آيد.
تلفظ نام بابك به زبان فارسي ميانه پاپك بود كه به معناي پدر (باباي) كوچك است. پدر بابك از پارسيان تيسفون بود كه به آذربايجان كوچيد و در پيرامون كوه سبلان زني را به همسري گزيد. بابك در جواني با شروين پسر رجاوند سرور گروه مزدكيان تبرستان ديدار نمود. پس از آن او و مادرش به روستاي ديگري در آن پيرامونها كوچيدند كه مردمش از گروه مزدكيان و خرم دينان بودند. پيشواي آنها جاويدان پسر شهرك بود كه از آنجا كه بابك در طنبور زدن زبردست و توانا بود او را پيش خود نگه داشت.
در سال ۲۰۱ كوچي قمري بابك از كيش جاويداني دست كشيد و خود بعنوان پيشواي خرمدينان سر به شورش بر عليه اشغالگران عرب گذاشت. خليفه تازيان به مدت بيست و دو سال سپاهيان فراواني را براي سركوب بابك ايراني گسيل داشت و سرانجام با همكاري يك ايراني تبار خيانتكار بنام افشين حاجب، اعراب بر خرمدينان ايراني چيرگي يافتند. و او را به سامَرّا نزد خليفه بردند. خليفه معتصم دستور داد تا بابك را سوار بر فيل كردند و در شهر بگردانند و در روز پنجشنبه دوم صفر سال ۲۲۳ با وجود امان نامه اى كه به او داده بودند به دستور خليفه او را تكه تكه كرده و كشتند.
قرارگاه اصلي بابك خرمدين دژي استوار و سخت گذر بنام دژ بَذ بود كه در نزديكي شهر كَلِيبَر در شهرستان اهر استان آذربايجان خاوري قرار دارد.
نگاره: دژ بذ بر فراز كوه
image_week.jpg

/ 0 نظر / 19 بازدید